آیا اخراج مجرمان افغانستانی از آلمان به کشورشان در ازای اندکی به رسمیت شناختن طالبان صورت گرفته است؟ دولت آلمان می‌گوید هیچ معامله‌ای با طالبان در کار نیست. اما تحقیقات شبکه اول تلویزیون آلمان تصویر دیگری به دست می‌دهد.
آیا اخراج مجرمان افغانستانی از آلمان به کشورشان در ازای اندکی به رسمیت شناختن طالبان صورت گرفته است؟ دولت آلمان می‌گوید هیچ معامله‌ای با طالبان در کار نیست. اما تحقیقات شبکه اول تلویزیون آلمان تصویر دیگری به دست می‌دهد.

دولت آلمان اعلام کرده استکه هیچ "معامله‌ای" با حکومت اسلام‌گرای طالبان وجود ندارد، اما بر اساس تحقیقات گزارشگران شبکه اول تلویزیون آلمان (ARD) نشانه‌هایی از یک بده‌بستان سیاسی در پشت صحنه دیده می‌شود.
گزارش شبکه اول تلویزیون آلمان در روز سه‌شنبه سوم فوریه (۱۴ بهمن) نشان می‌دهد که یک سوی این بده‌بستان، اخراج مجرمان افغانستانی از این کشور به کابل، و سوی دیگرش "نوعی به‌رسمیت‌شناسی" یا دست‌کم امتیازدهی نمادین و کارکردی به طالبان در خاک آلمان است.

طبق موضع رسمی وزارت کشور آلمان که از زبان زونیا کوک، سخنگوی الکساندر دوبرینت، وزیر کشور، با لحنی قاطع در اکتبر گذشته بیان شد، آلمان "هیچ امتیازی نداده‌ و هیچ معامله‌ای هم در کار نیست".
به گزارش دویچه‌ وله، بنا بر همین روایت رسمی، آلمان اکنون می‌تواند "با رضایت طالبان" مجرمان افغانستانی را مستقیما به کشورشان بازگرداند، "بدون اینکه در عوض هیچ کاری برای طالبان انجام دهد". گزارش شبکه اول تلویزیون آلمان اما هم‌زمان یادآور می‌شود که چنین معامله‌ای، اگر وجود داشته باشد، از نظر سیاسی بسیار حساس است؛ زیرا دولت آلمان طالبان را به عنوان دولت قانونی افغانستان به رسمیت نمی‌شناسد.

یکی از مقام‌های ارشد وزارت کشور آلمان که نخواسته نامش فاش شود؛ کسی که سال‌ها مسئول موضوعات مرتبط با اخراج‌ها و پرونده‌های پناهندگی، البته "فقط تا زمان آغاز به کار دوبرینت" بوده، به این شبکه تلویزیونی گفته است، از ابتدا روشن بوده که طالبان در برابر پذیرش اخراج‌ها چیزی مطالبه می‌کند و تأکید می‌کند که طالبان از مدت‌ها پیش با اخراج‌ها موافق‌اند، "اما نه بدون دریافت امتیازی متقابل". این مقام می‌گوید: «بگذارید این‌طور بگویم، شرط، نوعی به رسمیت شناختن رژیم طالبان بود.»

گزارش سپس به ورود دو کارمند کنسولی از کابل در ژوئیه سال گذشته، یعنی چند ماه پس از تغییر دولت در آلمان، به عنوان "نخستین دیپلمات‌های طالبان" در این کشور اشاره می‌کند، که به گفته دولت فدرال، "فقط برای تسهیل اخراج‌ها" پذیرفته شده‌اند.
اما مقام ارشد پیشین آلمانی، این را اعطای امتیازی متقابل می‌داند و می‌گوید: «اینکه اکنون دو فرد مورد اعتماد رژیم طالبان در کنسولگری‌ها و در سفارت در آلمان فعالیت می‌کنند، ظاهراً بهایی بوده که حکومت طالبان تعیین کرده بود.» او در عین حال، چنین وضعی را در راستای واقع‌گرایی سیاست خارجی می‌داند و می‌گوید: «از این حیث، آدم در نوعی وابستگی قرار می‌گیرد. این قابل تغییر نیست. همیشه ناخوشایند است، اما مانند سایر مسائل سیاست خارجی باید مدیریت شود.»

حمید کبیری، سرکنسول پیشین افغانستان در شهر بن نیز که طبق گزارش شبکه اول تلویزیون آلمان، دولت فدرال اعتبارنامه‌اش را زیر فشار طالبان لغو کرده، و اکنون "یکی از دو کارمند کنسولی طالبان پشت میز کار سابقش نشسته"، از وجود یک معامله ابراز اطمینان کرده است.
کبیری در گفتگو با این شبکه تلویزیونی می‌گوید: «وقتی خبر آمدن این دو عضو طالبان به آلمان را شنیدم، بلافاصله فهمیدم که پشت آن معامله‌ای هست، شاید نوعی مبادله با شخصی دیگر، یا اینکه به عنوان دیپلمات به آلمان بیایند و آنجا برای انجام نوعی مأموریت فعالیت کنند.»
او سپس از منظر خود، منطق مطالبه‌گری طالبان را توضیح می‌دهد: «آلمان برای آنها مهم‌ترین کشور اروپا است. در حال حاضر بسیار راضی‌اند و می‌دانند که اگر دو دیپلمات بفرستیم، می‌توانیم در آلمان به هر چیزی برسیم. احتمالاً برای اخراج‌های بعدی درخواست‌های بیشتری خواهند داشت.»

طبق تحقیقات شبکه اول تلویزیون آلمان، الآن طالبان دقیقاً همین کار را انجام می‌دهند؛ یعنی برای فشار بر دولت آلمان "تقریباً تمامی دیپلمات‌های اعزامی دولت پیشین" را کنار گذاشته‌اند. بر اساس این گزارش، از ۱۶ نفر "فقط سه نفر باقی مانده‌" و "ظاهراً قرار است همین‌ها هم بروند" و طالبان در مقابل "چهار تا شش دیپلمات خودشان را بفرستند".
منطق این فشار، طبق گزارش مزبور، کاملاً ابزاری است، "زیرا بدون دیپلمات‌ها، کنسولگری‌ها کارکردی نخواهند داشت و در نتیجه اخراجی هم انجام نمی‌شود". به گزارش کانال اول تلویزیون آلمان، از پاییز سال گذشته تاکنون "فقط چهار مجرم به کابل اخراج شده‌اند"، در حالی که الکساندر دوبرینت، وزیر کشور، خواهان افزایش چشمگیر این شمار است.

کد (۸)