انجمن سازمان‌های افغانِ مقیم آلمان هشدار داد که اداره قنسولگری‌های افغانستان در آلمان توسط مقام‌های طالبان، پناهندگان افغان را در معرض خطر رژیمی که از آن فرار کرده‌اند، قرار داده است.
انجمن سازمان‌های افغانِ مقیم آلمان در ماه جنوری در بیانیه‌ای گفت که طالبان در حال فرستادن مقام‌های بیشتر برای استخدام در قنسولگری‌های خود در آلمان هستند و این موضوع بسیاری افغان‌هایی را که از رژیم طالبان فرار کرده‌اند و برای دریافت پاسپورت و سایر اسناد تلاش می‌کنند، با مشکل مواجه کرده است.
در بخشی از این بیانیه آمده است: «بدون پاسپورت‌های معتبر، آنها نمی‌توانند اقامت خود را تضمین کنند، قراردادهای کاری خود را تمدید نمایند و در برخی موارد حتی نمی‌توانند مراحل اداری ساده را انجام دهند. انتظار این‌که این موارد از طریق ساختارهای طالبان انجام شود، واقعیت افراد آسیب‌دیده را درک نمی‌کند.»

حکومت آلمان در تلاش است تا اخراج‌ها به افغانستان را افزایش دهد و به نظر می‌رسد که طالبان از این فرصت برای به دست آوردن تدریجی به رسمیت شناخته شدن دیپلماتیک در اروپا استفاده می‌کنند.
طالبان اسلام‌گرا که توسط چندین کشور، از جمله ایالات متحده امریکا به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته می‌شود، در سال ۲۰۲۱ پس از خروج نیروهای ناتو قدرت را بار دیگر در افغانستان بدست آوردند. اما این گروه توسط اتحادیه اروپا به عنوان سازمان تروریستی شناخته نمی‌‌شود.
تاکنون، روسیه تنها کشوری است که اداره طالبان را به عنوان حکومت مشروع افغانستان به رسمیت شناخته است.
با این حال، بسیاری از کشورها روابط دیپلماتیک خود را با طالبان حفظ کرده‌اند. در حالی که عملکردهای اداره طالبان به دلیل اجرای سختگیرانه قانون شریعت و نقض‌ گسترده حقوق بشر، در سطح بین‌المللی محکوم شده‌اند.

همکاری با تروریست‌ها؟
مقامات وزارت داخله آلمان در سال ۲۰۲۵ برای بحث در مورد جنبه‌های عملی اخراج، به افغانستان سفر کردند، که به گفته این وزارت، نتیجه آن این بود که طالبان در اصل موافقت کرده بودند هر کسی را که ثابت شود تبعه افغانستان است، بپذیرند.
الکساندر دوبرینت، وزیر داخله آلمان، در اواسط ماه جنوری امسال در پارلمان آلمان فدرال یا بوندستاگ صحبت کرد و تایید نمود که اخراج به افغانستان از ماه دسمبر شروع شده و این اخراج‌ها با آنانی که سابقه جرمی دارند، آغاز می‌شود.
کنراد شیتر، کارشناس افغانستان و مدیر مرکز بین‌المللی مطالعات مناقشه بن «بی‌آی‌سی‌سی»، این تصمیم را یک «معامله کثیف» خواند، زیرا به گفته او، این به معنای به رسمیت شناختن عملی مقامات طالبان به عنوان نمایندگان مشروع افغانستان در قنسولگری‌‌ها بود.

این معامله همچنین به مقامات طالبان اجازه می‌دهد به تمامی معلومات مربوط به شهروندان افغان ساکن آلمان دسترسی داشته باشند، در حالی که بسیاری این افراد به دلیل تهدید طالبان فرار کرده بودند، تا حدودی به این دلیل که به اردوی آلمان در افغانستان کمک کرده بودند.
شیتر گفت که این امر چیزی شبیه یک «منطقه خاکستری» در سفارت افغانستان در برلین و دو قنسولگری آن در بن و مونشن ایجاد کرده است.

برخی از دفاتر هنوز توسط نمایندگان حکومت سابق تحت حمایت ناتو در کابل اداره می‌شوند و برخی دیگر در اختیار طالبان قرار دارند در حالی که ناتو دو دهه علیه آنها جنگید.
شیتر افزوده است: «این کار کم و بیش به صورت بسیار غیررسمی انجام شد. هر دو طرف قصد داشتند که این موضوع علنی نشود، ولی، خیلی علنی شد. همچنین به این معنی است که سیاست افراطی ناقض حقوق بشر طالبان با این اقدام، به نحوی پذیرفته می‌شود.»
این کارشناس همچنان علاوه کرده است که سایر کشورهای اروپایی به طالبان اجازه دسترسی آسان به قنسولگری ‌های افغانستان را نداده‌اند.
او گفت: «تاکنون آلمان در اینجا پیشرو بوده است. فکر می‌کنم همه کشورهای دیگر منتظرند ببینند آلمان چه می‌کند، زیرا آلمان تاکنون بزرگترین جمعیت مهاجر افغان را دارد و آلمان در زمینه اخراج افغان‌ها کشور پیشرو است.»

کارمندان سابق سفارت افغانستان درخواست پناهندگی می‌دهند.
وزارت امور خارجه آلمان به دویچه وله تایید کرده است که کارمندان جدید اعزام شده از أفغانستان را تایید می‌کنند و این امر خشم بسیاری کارمندان منصوب شده توسط حکومت قبلی افغانستان را برانگیخت.
در ماه اکتوبر سال گذشته، زمانی که اعضای طالبان از سوی حکومت آلمان تایید و به قنسولگری بن فرستاده شدند، حمید ننگیالی کبیری سرپرست قنسولگری افغانستان در بن در اعتراض به این تصمیم، از سمتش استعفا داد.
او به دویچه وله گفت: «من به آنها گفتم که نمی‌توانم با تروریست‌ها کار کنم. به همین دلیل از شغلم استعفا دادم. اکنون قنسولگری در بن متعلق به طالبان است. من با افتخار افغان هستم، اما طالبان حکومت ما نیست.»
او در آن زمان در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «عمیقاً نگران‌کننده است به افرادی که توسط رژیمی که بر پایه سرکوب بنا شده، اجازه داده شده کنترول یک ماموریت دیپلماتیک افغانستان در خاک اروپا را به دست بگیرند.»
کبیری که درآمدی نداشت و در صورت بازگشت به أفغانستان آزار و اذیت او را تهدید می‌کرد، در آلمان درخواست پناهندگی داد. چهار ماه بعد، او هنوز منتظر تصمیم است. او به دلیل معلوماتی که باید در مورد خانواده‌اش ارائه دهد، حاضر نیست برای درخواست مدارک به قنسولگری افغانستان برود.
کبیری گفته است: «اگر طالبان بدانند پدر و مادرم در افغانستان کجا زندگی می‌کنند، خواهر و برادرم کجا زندگی می‌کنند، می‌توانند به راحتی آنها را شکنجه کنند. او افزود: «هرکسی از این بازی سیاسی ترس دارد.»

روش امن‌تر برای اقامت افغان‌ها؟
ژانت هوپینگ، مشاور حقوقی در «یار» که یک سازمان مردم‌نهاد مستقر در برلین است و از افغان‌های ساکن آلمان حمایت می‌کند، گفت که بسیاری از افرادی که او تلاش دارد به آنان کمک کند، اکنون از ورود به قنسولگری ‌ها می‌ترسند.
نهاد «یار» و سایر سازمان‌های جامعه مدنی می‌گویند که حکومت آلمان باید روش اداری امن‌تر برای افغان‌ها ایجاد کند تا آنها بتوانند برای اسناد هویتی و تمدید پاسپورت شان درخواست دهند.
چنین گزینه‌ای قبلاً وجود داشته است. هوپینگ توضیح داد که پس از تغییر رژیم در افغانستان در سال ۲۰۲۱، به افغان‌های ساکن آلمان اجازه داده شده بود تا برای به اصطلاح «پاسپورت‌های خاکستری» یا پاسپورت‌های مخصوص برای افراد بدون تابعیت و سایر غیرآلمانی‌هایی که درخواست پاسپورت از کشورشان برای آنها بسیار دشوار تلقی می‌شد، درخواست دهند.
او گفت، اما این گزینه اکنون برای افغان‌ها بسته شده است و آنها فعلاً باید اسناد افغانی مانند پاسپورت افغانی یا تذکره افغانی را برای درخواست اقامت در آلمان نشان دهند.
به گفته توماس روتیگ، مدیر سابق شبکه بین‌المللی تحلیلگران افغانستان، تلاش برای اخراج افراد بیشتر، به طالبان اهرم لازم برای تغییر کارمندان قنسولگری را داد.
روتیگ فکر می‌کند که آلمان به صورت غیرمحتاطانه به طالبان اجازه داد تا قنسولگری‌ها را کنترول کنند. او معتقد نیست که وزارت خارجه آلمان موظف به تایید هر مقامی که از کابل اعزام می‌شود، باشد.
او به دویچه وله گفته است: «در دیپلماسی و حقوق بین‌الملل، همیشه گزینه‌هایی وجود دارد. ما این را در کشورهای دیگر می‌بینیم. من فکر می‌کنم کل این اقدام با یک اولویت که توسط حکومت آلمان دنبال می‌شود، انگیزه گرفته است: اخراج‌های گسترده به افغانستان.»

روتیگ در مورد کبیری فکر می‌کند که کل این وضعیت بی‌معنی است.
مدیر سابق شبکه بین‌المللی تحلیلگران افغانستان تعجب می‌کند که چرا حکومت آلمان در ابتدا به افراد به دلیل این که با آزار و اذیت طالبان مواجه بودند، پناهندگی داد، فقط برای این که بعداً آنها را به طالبان باز گرداند؟»
او گفت: «منطق کجاست؟»

بن نایت
دویچه وله

>>>   جالب.
اگرگفتم پسرم متولدهالنداست ومقبولترازهالیندی ها ،هالندی صحبت میکند ولی هالندی نیست. حتما خواهی گفت.(صحیح خبره ده).
ولی اگرگفتم من متولدافغانستان هستم ولی من افغان نیستم،بلکه تاجک وفارسی زبان هستم. حتما خواهی گفت(ته چتیات وایی).
همتونیست؟
عاقل

>>>   یک اشتوک که میخواهد از خانه بیرون برود، پدر و مادرش میگوید:
بچیم! جنپر و کلابت را بپوش که بیرون خنک است،خدای ناخواسته مریض نشی!
اینطور نیست که پدر و مادرش بگوید که خیر است بچیم پای لچ برو بیرون،مریض شدی باز بخیر دوا برایت میدهیم،خوب مبشی!
موضوع پناهندگان اروپا نیز چنین است.
سرحدات را درست کنترول نمی کنند که جلو پناهندگان را بگیرند. وقتی که خیل پناهنده آمد،باز به ای کشور زاری کن و به آن کشور زاری کن که پناهنده ات را پس بگیر.
آدم باید جلو هر واقعه را قبل از وقوع بگیرد،نه این که بعد از وقوع آن.
در سرحد بین کوریای شمالی و جنوبی پشه پر نمیزند.سربازان مسلح آماده فیر هستند،در سرحدات اروپا درست کنترول نمی کنند و پناهنده ها داخل میشوند و قاچاقبر ها نیز به بعضی اعضای پارلمان رشوه میدهند و آنها در پارلمان عالمغال را براه می اندازند که حقوقدبشر را در نظر بگیرید،بیچاره ها زندگی شان در کشور هایشان در خطر است.
همه اش دروغ.
نود و نه اعشاره نود و نه فیصد پناهنده ها بخاطر زندگی بهتر به اروپا و امریکا میروند.
اگر زندگی شان در افغانستان در خطر است،چرا در پاکستان و ایران نمی نشینند؟
چرا در هند و پاکستان نمی نشینند.
باز سرکرده حکومت سابق که قوای امریکا را مثل پس عروس همراه خود گرفته به افغانستان آمد،امروز در کابل رندگی میکند که کرزی است و هیچ کس او را چیز نگفته است.
تو چکاره؟
سر پیاز یا کون پیاز که به تو پناهندگی بدهند؟
بنأ هیچکس مستحق پناهندگی نیست و همه شان کشیده شوند و از راه ایران و پاکستان و کشور های آسیای میانه به افغانستان فرستاده شوند، هیچ نه به سفارت ضرورت است و نه به قونسولگری.