آفرین بر اشرف غنی؛ آفرین بر خلیلزاد، احدی، اتمر و دیگر معماران این فاجعهٔ تاریخی.
سال‌ها مردم ما عمداً درگیر منازعات بی‌حاصل و انحرافی چون «دَری یا فارسی»، «دانشگاه یا پوهنتون»، «افغان یا افغانستانی» شدند؛
در حالی‌که طراحان اصلی قدرت، در سکوت و در عمل، پروژهٔ خطرناک طالبان‌سازی منطقه را پیش بردند و امپراتوری افراط‌گرایی را بنیان گذاشتند.

پیامد این بینش و این سیاست امروز به‌روشنی قابل مشاهده است:
تحریک طالبان افغانستان، تحریک طالبان....
این‌ها تصادفی نیستند؛ بلکه نتیجهٔ مستقیم یک استراتژی آگاهانه برای صدور افراط‌گرایی، تخریب همزیستی منطقه‌ای و نابودی هویت‌های مستقل فرهنگی و ملی‌اند.
در مقابل این روند مخرب، ما در شهر لندن، به‌صورت مستقل و مسوولانه، نخستین مرکز استراتژیک را با هدف مقابله با گروه‌های افراطی و تسهیل ادغام سالم در سیستم کشور میزبان بنیان نهادیم. این اقدام می‌توانست نقطهٔ عطفی تاریخی برای سازمان‌دهی، آگاهی‌بخشی و مقاومت مدنی در برابر پروژهٔ افغان‌ملتی‌گری و افراط‌گرایی باشد.

اما متأسفانه، بخش بزرگی از جامعهٔ ما نتوانست از این فرصت تاریخی بهره بگیرد. بسیاری همچنان در توهم دانایی مطلق، خود را نظریه‌پرداز تاریخ، سیاست و فلسفه می‌پندارند؛
در حالی‌که در عمل، حتی در یکی از مهم‌ترین پایتخت‌های جهان، فاقد هرگونه دستاورد مشخص، ساختار پایدار و تأثیر ملموس هستند.

این پیام دعوتی است به بازگشت به واقعیت:
پایان دادن به جدل‌های هویتیِ ساختگی،
تمرکز بر سازمان‌دهی عملی،
و ایستادگی آگاهانه در برابر افراط‌گرایی، پروژه‌های قومی و سیاست‌های ویرانگر منطقه‌ای تحت یک محور و کار های تشکیلاتی.
تاریخ با شعار نوشته نمی‌شود؛
با عمل، مسوولیت و شجاعت جمعی ساخته می‌شود.

دکتر نورالحق نسیمی