آلمان مانند ایالات متحده نیروی خاصی برای اخراج مهاجران بدون مدرک ندارد، اما هم صدراعظم فریدریش مرتس و هم سلف‌اش تمام تلاش خود را برای تسریع اخراج‌ها انجام داده‌اند. در اینجا نحوه کار این روند توضیح داده می‌شود.
آلمان اداره‌ای خاص شبیه آژانس مهاجرت و گمرک ایالات متحده (ICE) برای اخراج مهاجران بدون مدرک ندارد، اگرچه شاخه بایرن حزب عوامگرای دست‌راستی «بدیل برای آلمان» (AfD) می‌خواهد این وضعیت تغییر یابد.

یک سند داخلی این حزب ضد مهاجرت که این هفته توسط روزنامه آلمانی «تاتس» مشاهده شد، پیشنهاد کرده که یک اداره جدید در پولیس تحت عنوان «گروه پناهندگی، ردیابی و اخراج» ایجاد شود. این پیشنهاد ظاهراَ با الهام مستقیم از اقدامات اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده صورت گرفته است.
اما اینکه این کار چقدر مؤثر خواهد بود، مساله دیگری است. در ۱۰ سال گذشته، حکومت آلمان مجموعه‌ای از اصلاحات را برای تسهیل اخراج مهاجرانی که به اصطلاح "چشم‌اندازهای ضعیف ماندن" در آلمان دارند، معرفی کرده است. این تلاش‌ها اخیراً بیشتر شده است، زیرا هم صدراعظم فریدریش مرتس و هم صدراعظم پیشین اولاف شولتس تلاش کرده‌اند موانع قانونی برای اخراج را از بین ببرند.

اثر این تلاش‌ها در آمارها قابل توجه بوده است: طبق گزارش وزارت داخله، از جنوری تا نوامبر سال ۲۰۲۵ میلادی مجموعاَ ۲۱ هزار و ۳۱۱ تن از آلمان اخراج شده اند که ۱۶ درصد افزایش نسبت به همین دوره زمانی سال قبلی‌اش دارد. در سال ۲۰۲۴ نیز نسبت به ۲۰۲۳ اخراج‌ها از آلمان ۲۲ درصد افزایش یافته بود.
علاوه بر این، بیش از ۳۰ هزار نفر در سال ۲۰۲۵ پس از آن که از سوی اداره اتباع خارجی برگه ترک کشور دریافت کردند، داوطلبانه آلمان را ترک کردند.

چه کسانی اخراج می‌شود؟
به طور کلی، هر مهاجری که حق اقامت ندارد، یا هر پناهجویی که درخواست پناهندگی‌اش رد شده است، موظف است در یک مهلت معین آلمان را ترک کند و این مهلت برای پناهجویان رد شده معمولاَ یک ماه است. آن‌ها اگر این کار را نکنند، می‌توانند اخراج شوند.
اما استثناهایی وجود دارد: برخی افراد وضعیت «تحمل شده» (Duldung) دریافت می‌کنند. کسانی وضعیت «تحمل شده» را دریافت می‌کنند که اخراج آن‌ها با موانعی مواجه باشد، مانند این موارد:
• عدم اطمینان در مورد هویت آنها
• وابستگی خانوادگی با کسی که وضعیت تحمل شده دارد
• دلایل بشری یا طبی
• اگر آن‌ها قبلاً در آلمان شغلی پیدا کرده باشند
حدود ۱۸۰ هزار نفر در آلمان وضعیت تحمل شده یا برگه دولدونگ دارند.

تصمیم برای انجام اخراج توسط مقامات محلی اداره مهاجرت گرفته می‌شود که بررسی می‌کنند آیا موانع قانونی برای اخراج وجود دارد یا خیر. اگر هیچ مانعی پیدا نکنند، تاریخ اخراج تعیین می‌شود و به فرد مواجه با اخراج اطلاع داده نمی‌شود. اگر فرد مورد نظر قبلاً سعی کرده باشد از اخراج جلوگیری کند، یا اگر مقامات معتقد باشند که ممکن است او در پی فرار باشد، حکومت می‌تواند دستور دهد که تا تاریخ اخراج در توقیف یا «بازداشت اخراج» نگهداری شود.

سونیا شوراده، محقق در دانشگاه گوتینگن و یک پروژه اروپایی که به بررسی پیامدهای سیاست بازگشت و پذیرش مجدد می‌پردازد، می‌گوید: «اخراج‌ها در نوع خود بسیار بوروکراتیک و بسیار پرزحمت هستند.»
او توضیح می‌دهد: «این [دشواری] تا حدی به این دلیل است که اخراج‌ها تا حدی در سطح دیپلماسی بین‌المللی مورد مذاکره قرار می‌گیرد: این که تحت چه شرایطی کشورها شهروندان خود را پس می‌پذیرند؟ این نیاز به مدارک خاص و روابط دیپلماتیک خاص دارد. سپس یک روند سازمانی نسبتاً پرزحمت وجود دارد.»

اخراج‌ها چگونه انجام می‌شوند؟
در حالی که تصمیم برای انجام اخراج توسط مقامات اداره مهاجرت در سطح ایالت‌ها گرفته می‌شود، اما اجرای اخراج توسط افسران پولیس فدرال انجام می‌شود. در برخی موارد، اخراج تعداد زیادی به یک کشور توسط هواپیماهای چارتر شده انجام می‌شود و پولیس سعی می‌کند بازداشت اخراجی‌ها را سازماندهی کند تا از پر شدن پرواز اطمینان حاصل شود. در سال ۲۰۲۴، حدود ۷۳۰۰ تن از ۲۰ هزار و ۱۰۰ تن توسط پروازهای چارتر شده اخراج شدند.

این می‌تواند برای حکومت پرهزینه باشد. چارتر کردن یک پرواز می‌تواند به تنهایی ده‌ها هزار یورو هزینه داشته باشد و چندین افسران فدرال نیز باید در هواپیما باشند تا اخراجی‌ها را همراهی کنند.
در بسیاری از موارد، افراد مواجه با اخراج ابتدا به اداره مهاجرت فراخوانده می‌شوند، جایی که یک افسر پولیس فدرال منتظر خواهد بود تا به آنها اطلاع دهد که قرار است اخراج شوند. سپس آن‌ها به اقامتگاه شان همراهی می‌شوند تا لباس‌ها و وسایل خود را جمع کنند و سپس مستقیماً به میدان هوایی برده می‌شوند.

با این حال، در برخی موارد، پولیس در ساعات اولیه صبح به خانه‌های افراد در معرض اخراج می‌رود و افراد را بازداشت می‌کند. برخلاف ماموران اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده، این افسران در آلمان نقاب ندارند و در یونیفرم عادی پولیس هستند. آنها باید کارت شناسایی خود را همراه داشته باشند و در صورت درخواست نام خود را ارایه دهند.
داستان‌های زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد این روند چقدر پر استرس و سخت است. یک مدیر سابق یک اقامتگاه مهاجران در آلمان به شرط ناشناس ماندن به دویچه‌وله گفت که پولیس ساعت پنج صبح به این اقامتگاه حضور یافت و یک مرد معلول را مستقیماً به میدان هوایی برد و همسرش را که او نیز معلول است بدون مراقب رها کرد.
به طور رسمی، اخراجی‌ها اجازه دارند قبل از اخراج تماس تلفونی برقرار کنند و در برخی موارد، وکلا توانسته‌اند در آخرین لحظه مداخله کرده اند تا از اخراج جلوگیری کنند، اما گزارش‌هایی نیز وجود دارد که تلفون‌های این افراد از آن‌ها گرفته شده است.

اخراج‌ها چگونه تسریع شده‌اند؟
حکومت آلمان در ۱۰ سال گذشته چندین اقدام برای تسریع اخراج‌ها انجام داده است که در زیر فهرست می‌شود.
۲۰۱۵: قانون به شکلی تغییر داده شد تا توجیهات بیشتری برای بازداشت قبل از اخراج شامل شود.
۲۰۱۶: معافیت از اخراج به دلایل طبی به شکلی محدود شد که تنها آن‌هایی که بیماری‌های مزمن یا تهدیدکننده زندگی دارند، از اخراج معاف شوند.
۲۰۱۹: قانون تغییر کرد تا آن‌هایی که فکر می‌شود پیش از اخراج فرار خواهند کرد، به هدف اخراج بازداشت شوند. لیست شرایط برای خطر فرار گسترش یافت. همچنین که انتقال اطلاعاتی در مورد اخراج‌های برنامه‌ریزی شده جرم دانسته شد.

۲۰۲۲: اصلاحاتی در قانون اعمال شد تا پناهجویانی که خطرناک دسته‌بندی می‌شوند پیشگیرانه تا شش ماه در بازداشت اخراج نگهداری شوند.
۲۰۲۴: به پولیس صلاحیت داده شد تا اتاق‌های دیگر در یک اقامتگاه مهاجران را برای یافتن اخراجی‌ها جستجو کند.
اما شوراده گفت که چنین اقداماتی لزوماً اخراج‌ها را تسریع نکرده‌اند: «تحقیقات ما نشان می‌دهد که این اقدامات لزوماً اخراج‌ها را موثرتر نکرده‌اند.» به گفته او، این اقدامات باعث شده اند که مهاجران بیشتر از جامعه طرد شوند و در موقعیت‌های نامطمئن‌تر قرار بگیرند.

بن نایتبن نایت
دویچه وله