سند تازه طالبان و بازی لابی‌گران «نماینده جامعه شیعه»؛
با اجرایی شدن اصول‌نامه جزایی طالبان، جامعه شیعه افغانستان و سایر گروه‌های مذهبی_قومی بار دیگر در وضعیت بحرانی قرار گرفته‌اند.
سند تازه طالبان، پیروان مذاهب دیگر، از جمله شیعیان دوازده‌امامی، اسماعیلیان و سایر گروه‌های مذهبی_قومی را «مبتدع» معرفی کرده و اختیارات نامحدود قضایی برای سرکوب آن‌ها فراهم می‌کند.

در چنین شرایطی، شماری از کسانی که خود را «عالمان دین اهل تشیع» و نمایندگان جامعه شیعه معرفی می‌کنند، طی چهار سال گذشته با سفرهای مکرر از کابل تا تهران و بغداد و دیدارهای نمایشی با مقام‌های طالبان و نشر اعلامیه‌های توخالی در شبکه‌های اجتماعی، تلاش کردند طالبان را سفیدنمایی کنند و از این رهگذر برای خود امکانات و موقعیت‌هایی فراهم کنند. این تلاش‌ها، به‌رغم وعده‌های آزادی‌های مذهبی، هیچ نتیجه ملموسی برای جامعه شیعه نداشته و هیچ یک از مطالبات آن‌ها برآورده نشده است.

واقعیت تاریخی و عملی، اما از همان ابتدا روشن بود؛ طالبان جز باور ایدیولوژیک خود، تمکنی نسبت به دیگران نشان نمی‌دهد. با این حال، این لابی‌گران تلاش کردند تا مصالحه‌ای غیرممکن را تبلیغ کنند، در حالی که اهل تشیع و اقوام غیرپشتون در هر روز و هر ساعت، تحت خشونت، سرکوب و محرومیت طالبان قرار داشتند.
اکنون با اجرایی شدن سند تازه طالبان، این افراد باید به مردم خود پاسخ دهند؛ چگونه می‌توانند مشروعیت طالبان و قوانین تبعیض‌آمیز این گروه را نزد مردمی که زیر سلطه مستقیم طالب در رنج و محرومیت‌اند، توجیه کنند؟

این افراد که برای طالب لابی‌گری می‌کردند امروز چرا رهبر این گروه مسلمانی شان را هم زیر سوال برده و آزادی‌های مذهبی شان نیز به مثابه شرک در این سند تعبیر شده است؟
چرا تلاش‌های چندساله برای مصالحه و مذاکره، به جای حفظ امنیت و حقوق جامعه شیعه، عملاً سبب مشروعیت‌بخشی به سرکوب طالبان شد؟

جاوید روستاپور