كوتاه سخن، دلايل ذيل دال به فروپاشي سازمان است:
١-سازمان ملل متحد درطي دهه ها بعد از ختم جنگ سرد قادر به تحقق بنيادي ترين اهدافش، يعني پاسداري از صلح و امنيت بين المللي نيست.

٢- شوراي امنيت سازمان بخصوص اعضاي ويژه اي سازمان، دارندگان حق ويتو، خود به عامل بي ثباتي در سطح بين المللي مبدل شده است.

٣- شوراي امنيت ملل متحد، بمثابه ساختار اصلي قدرت حقوقي در اين نهاد جهاني، به يك فكتور اصلي تخطي هاي آرماني و حقوقي چهره بدل نموده و از ميكانيزم حق ويتو، صرف در راستاي منافع خويش استفاده نموده و مي نمايد.

٤- داشتن امتياز ويتو به نظرم يكي از استثنايي ترين ابزار در جهت بي اعتبارسازي نهاد سازمان ملل است، اين امتياز به ترويج زورگويي كمك نموده است.

٥- بيرون شدن ايالات متحده بمثابه بنيانگذار نهاد ملل متحد، از چندين سازمان بين المللي مرتبط به ملل متحد، روند تضعيف و بي اثر كردن فعاليت هاي ملل متحد را تسريع مي نمايد.

٦- گوترش سرمنشي سازمان ملل متحد در اخرين اظهاراتش پيرامون مشكلات و بحران هاي بين المللي اذعان نموده است، كه شوراي امنيت ديگر كارایي خود را از دست داده و نماينده جهان نيست.

٧- ايجادساختاربين المللي موازي مانند شوراي صلح كه به ابتكار ايالات متحده در حال ظهور است، خطري بالقوه اي به بي اثركردن صلاحيت هاي انحصاري ملل متحد از منظر حقوقي محسوب مي شود.

٨-زورگویي و باج خواهي ايالات متحده مبني بر تسلط برگريلند، كانادا و اقدامات نافي مفاد منشور سازمان ملل متحد، وضعيت خاص حقوقي حاكم در زمان جامعه ملل قبل از جنگ دوم را در اذهان تداعي مي نمايد و بي ترديد تحولات جهاني را در مسيري قرار داده است كه اگر اقدامات و تدابير عاجل در پرتو منافع و خرد جمعي صورت نگيرد، خطر امحاي كامل نظم حاكم بين المللي و فروپاشي سازمان ملل متحد اين آخرين اميد بشريت را در پي خواهد داشت.

عبدالاحمد فیض